"သၾကၤန္"
“
အတိတ္လြင္ၿပင္ကိုၿဖတ္သန္းတိုက္ခတ္လာေသာ”ဆိုတာကကေတာ့
ဆရာၿငိမ္းေကာ်္ရဲ့ ၀တၳဳနာမယ္
တစ္ပိုင္းတစ္စၿဖစ္ပါတယ္
အခ်ိန္ကာလတစ္ခု ပြဲတစ္ခု
အၿဖစ္အပ်က္တစ္ခုနဲ႔ ၾကံဳတဲ့အခါ
ဟိုးအတိတ္က အေၾကာင္းအရာ
လူပုဂၢိဳလ္ အၿဖစ္အပ်က္ေတြကိုသတိရတိုင္း
ေခါင္းထဲေရာက္ေရာက္လာတဲ့
စာသားေလးပါ။ တကယ္ဆရာ့ရဲ့
၀တၳဳနံမယ္ကေတာ့ “
အတိတ္လြင္ၿပင္ကိုၿဖတ္သန္းတိုက္ခတ္လာေသာ
အၾကင္နာမ်က္ႏွာစိမ္း” ပါ။
ငယ္စဥ္ကၾကိဳက္ႏွစ္သက္ခဲ့ရတဲ့အေရးေကာင္းလွတဲ့
စာေရးဆရာတစ္ဦးၿဖစ္တဲ့အၿပင္
၀တၳဳနာမယ္အရွည္ေတြကို လွလွပပ
အဓိပၸါယ္ရွိရွိ
ေပးတဲ့ေနရာမွာကၽြမ္းက်င္လွတဲ့ဆရာတစ္ဦးလည္းၿဖစ္ပါတယ္။
မွတ္မွတ္သားသားရွိေနတဲ့ဆရာ့ရဲ့
၀တၳဳနာမယ္ေတြကေတာ့
“ႏွလံုးသားၿမိဳ႕ေဟာင္းတူးေဖၚခ်က္
ေနာက္ဆံုးအစီရင္ခံစာ”
“ပဥၥမေၿမာက္ သမၼာက်မ္းစာသစ္၏
အမိန္႔ေတာ္ၿပန္တမ္း”
“ခုေတာ့လည္းတစိမ္းေတြလိုပါဘဲလား”
နဲ႔ “ အတိတ္လြင္ၿပင္ကိုၿဖတ္သန္းတိုက္ခတ္လာေသာ
အၾကင္နာမ်က္ႏွာစိမ္း”ဆိုတာေတြဟာ
မွတ္မွတ္ထင္ထင္ရွိလွပါတယ္။
လြန္ခဲ့ၿပီးၿဖစ္တဲ့ ဟိုးအတိတ္က
အေၾကာင္းေတြကိုသတိရတိုင္း
ဆရာရဲ့ ဒီ၀တၳဳနာမယ္က
ေခါင္းထဲေရာက္ေရာက္လာတတ္တာရယ္
ဒီနံမယ္ကိုသေဘာက်ႏွစ္သက္လြန္းတာရယ္မို႔လည္း
ဆရာ့၀တၳဳနာမယ္တစ္ပိုင္းတစ္စယူသံုးၿပီးေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္တာပါ။
ႏွစ္တိုင္းႏွစ္တိုင္း
ဧၿပီလ ၿမန္မာလိုတန္ခူးလေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔
သၾကၤန္အေငြ႔အသက္ေတြကို
ခံစားရ ၾကားရ ၿမင္ရလာေတာ့တာပါ။
ၿမန္မာတို႔ရဲ့ႏွစ္သစ္ကူးပြဲမို႔လည္း
ၿမန္မာတိုင္း ဘယ္ေနရာေရာက္ေနပါေစ
ဘယ္ႏိုင္ငံသားဘဲခံယူထားၾကပါေစ
သၾကၤန္အေငြ႕အသက္
အသံေတြၾကားတာနဲ႔အားလံုးလို
တက္တက္ၾကြၾကြ
လန္းလန္းဆန္းဆန္းၿဖစ္လာၾကတာကေတာ့မဆန္းလွပါဘူး။
ငယ္တဲ့သူေတြကလည္းငယ္တဲ့အေလွ်ာက္
ၾကီးတဲ့သူေတြကလည္းွၾကီးတဲ့အေလွ်ာက္
ေပ်ာ္မယ္ပါးမယ္ လည္မယ္ပါတ္မယ္
အနားယူမယ္ လွဴမယ္တန္းမယ္
တရာဘာ၀နာပြါးမ်ားအားထုတ္ၾကမယ္ေပါ့
ခုအခ်ိန္မေတာ့
အသက္အရြယ္ရလာတာနဲ႔အမွ်
ဒီလိုအခ်ိန္ေရာက္တိုင္း
သၾကၤန္နဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး
ဟိုးအတိတ္ ငယ္ရြယ္စဥ္က
ၿပံဳးစရာ ရယ္စရာ ေပ်ာ္စရာ
လြမ္းေမာစရာေလးေတြ ဟိုတစ
ဒီတစ ေပၚေပၚလာတာမို႔
“အတိတ္လြင္ၿပင္ကို
ၿဖတ္သန္းတိုက္ခတ္လာေသာ”
သၾကၤန္ လို႔ဆိုၿပီးေရးၿဖစ္တယ္ဆိုပါေတာ့။
သတိတရရွိလွတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြထဲက
ေရွးအက်ဆံုးလို႔ေၿပာရမဲ့အေၾကာင္းကေတာ့
ေကာ်င္းစေနတဲ့အရြယ္
သူငယ္တန္းေလာက္ကထင္ရဲ့
ဖခင္ၿဖစ္သူတပ္မေတာ္မွာတာ၀န္က်ရာ
ရွမ္းၿပည္ ကြတ္ခိုင္မွာေနခဲ့စဥ္ကပါ။
သၾကၤန္က်ေတာ့မွာမို႔ ေရေဆာ့ဖို႔
မိဘေတြက ေရၿပြတ္တစ္လက္၀ယ္ေပးပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္ကေရၿပြတ္ဆိုတာက
သံၿဖဴနဲ႔လုပ္ထားတာၿဖစ္ၿပီး
လံုးပါတ္က တစ္လက္မသာသာေလာက္ရွိတယ္ထင္ပါတယ္
ေနာက္မွာကထိုးတံပါၿပီး
ေရစုပ္ဖို႔ ေရပက္လို႔ရဖို႔အတြက္
အဲဒီထိုးတံထိပ္မွာ ၀ါရွာအေနနဲ႔
တစ္လက္မေလာက္အၿပားရွိတဲ့အ၀တ္စကို
ထိုးတံထိပ္မွာ ေရၿပြတ္အလံုးသာသာေလာက္ရေအာင္
အထပ္ထပ္ ရစ္ၿပီး ခ်ည္ထားရတာပါ။
ဒါမွလည္းေရစုပ္လို႔ရၿပီးေရပန္းထြက္ေအာင္လည္းပက္လို႔ရမွာပါ။
အဲဒီအခ်ိန္ရန္ကုန္မွာေတာ့
ေၾကးၿပြတ္ေတြသံုးေနၾကၿပီထင္ပါတယ္။
နယ္ၿမိဳ႔မွာေတာ့ေၾကးၿပြတ္သံုးတာမၿမင္ဘူးပါလို႔ဘဲေၿပာရမွာပါ။
အိမ္ကေစ်းၾကီးလို႔
၀ယ္မေပးတာလည္းၿဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
အၾကိဳေန႔လို႔မွတ္မိေနပါတယ္
အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္ကအၾကိဳေန႔ေတြမွာတစ္ခ်ိဳ႕ေနရာေတြေရမပက္ၾကပါဘူး
အက်ေန႔မွစပက္ၾကတာပါ။
ေရၿပြတ္ကလည္းရၿပီးၿပီမို႔
အားလံုးလည္းၿပင္ဆင္ၿပီးၿပီ
စမ္းလည္းစမ္းၿပီးၿပီ
ေရလည္းအေ၀းၾကီး ေရာက္တာမို႔
အေတာ္လည္း ကိုယ့္ေရၿပြတ္ကိုသေဘာအက််ၾကီးက်ေနၿပီ
ေရကလည္းပက္ၿခင္လွၿပီ ဒါေပမဲ့
တစ္ညအိပ္ၿပီး ေနာက္ေန႔
“အက်ေန႔” မွ ေရကပက္ရမွာမို႔
စိတ္ထဲမွာမရိုးမရြ ၿဖစ္ေနၿပီး
ေရဘယ္လိုပက္ရမလဲဆိုတာဘဲ
ေတြးေနမိတယ္ဆိုပါေတာ့။
ေရမပက္ရေသးတဲ့ေန႔ၿဖစ္တဲ့အၿပင္
ကိုယ္တိုင္က ကေလးအရြယ္မို႕
လင္းလင္းထင္းထင္း အခ်ိန္
ဘယ္သူမွလည္းသြားမပက္ရဲဘူးေလ။
အဲဒီတုန္းက တပ္ထဲကအိမ္ေတြက
ေၿမၾကီးအထက္ သံုးေပေလာက္ၿမွင့္ေဆာက္ထားေတာ့
ကေလးေတြအိမ္ေအာက္မွာကစားလို႔ရၾကပါတယ္။
ဒါနဲ႔ညလည္းေရာက္ေရာ
အိမ္နီးၿခင္းအိမ္တစ္အိမ္ေအာက္ကိုသြား
ၾကမ္းခင္း သစ္သာႏွစ္ခုၾကားကေနလူအလာေစာင့္ၿပၤီး
လာတာနဲ႔ ေရၿပြတ္ကိုအသားကုန္ပန္းထည့္ၿပီး
အိမ္ကိုၿပန္ေၿပးလာခဲ့တာ
ေနာက္မွာေတာ့ “ဟဲ့ ဘယ္ကကေလး
ညဖက္ၾကီးၾကမ္းၾကားကေနေရလာပက္ေနတာလဲ”ဆိုတဲ့အသံၾကားလိုက္ရတယ္ထင္တာဘဲ
အဲဒီေန႔ကစၿပီးအဲဒီအိမ္ဖက္ကို
ေၿခဦးေတာင္မလွည္ျ့ဖစ္ေတာ့ပါဘူး
အေစာဆံုး သၾကၤန္အမွတ္တရပါ။
အဲဒီေနာက္သၾကၤန္ေတြကေတာ့
မွတ္မွတ္ထင္ထင္မရွိ္လွပါဘူး
ဖခင္ၿဖစ္သူလည္းတပ္မေတာ္ကအၿငိမ္းစား
ယူၿပီးမိသားစုရန္ကုန္
စမ္းေခ်ာင္းမွာ အၿခခ်ေနထိုင္တဲ့အခ်ိန္မွာ
ပထမဆံုး သၾကၤန္ကားနဲ႔လည္တာကိုေတာ့
တိတိ ပပကိုမွတ္မိေနပါတယ္။
မ်က္ႏွာၿခင္းဆိုင္အိမ္က
သူငယ္ခ်င္း လွသိန္း(ၿမၾကီး)
နဲ႔လည္ၿဖစ္တာပါ
ခုေတာ့ သူမရွိရွာေတာ့ပါဘူးကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါၿပီ။
အခ်ိန္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေန၀င္းဦးေဆာင္တဲ့
ေတာ္လွန္ေရးေကာင္းစီ လက္ထက္ပါ
၁၉၆၆-၆၇
ေလာက္ ရွစ္တန္းေကာ်င္းသားအရြယ္ေလာက္လို႔ထင္ရပါတယ္။
သၾကၤန္သံခ်ပ္ေတြ
အားေကာင္းတဲ့အခ်ိန္လို႔ဆိုရပါမယ္။
ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီေခာတ္
ႏိုင္ငံေရးအေငြ႕အသက္ေတြ
လြတ္လပ္မွဳေတြ
က်န္ေနေသးတဲ့အခ်ိန္လို႔ဆိုရပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္ကလည္တဲ့သူေတြက
ကားေတြမွာေဘာင္ေတြတပ္
နံမယ္ေတြေရးၿပီးလည္ၾကပါတယ္
တစ္ေယာက္ကိုဘယ္ေလာက္ အၾကိဳေန႔
ကိုပဲခူးသြာမယ္ ပုဆိုးေပးမယ္
ထမင္မနက္စာေၾကြးမယ္ စသၿဖင့္ေပါ့။
တစ္ေယာက္မွ ၁၅ က်ပ္ ၂၀
ေလာက္ဘဲေပးရတာပါ။
ေဒါံဂ်စ္ကားနဲ႔လည္ရတာပါ။
အဲဂ်စ္ကးာနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့
က်ပ္ ၃၀ ေပးရပါတယ္ လူလည္းနည္းတာေပါ့ေလ။
ပထမဆံုးလည္ၿဖစ္တဲ့သၾကၤန္အဖြဲနံမယ္က
“ပိေတာက္တေစ ၦ”လို႔မွတ္မိေနပါတယ္။
ေခါင္းေဆာင္လုပ္တဲ့သူေတြကေတာ့
အသက္ (၂၅)
(၃၀)
ေလာက္ရွိၾကမွာေပါ့ေလ။
မွတ္မိေနတာက သူတို႕ေတြအားလံုးက
ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ လို႔ေၿပာရပါမယ္။
သံၾကပ္ေတြ
စပ္ၿပီးထိုးၾကေပမဲ့၀င္ၿပိဳင္တာေတာ့မရွိပါဘူး
ေရပက္တဲ့ မ႑ပ္ေတြမွာဘဲ
သံၾကပ္တိုင္ၿပၾကတာၿဖစ္ပါတယ္
မွတ္မိေနေသးတဲ့ သံၾကပ္တစ္ပိုင္းတစ္စကေတာ့
“အထည္မေပးတာ
ပပက ၾကားၾကရဲ့လား ဘာေတြတုန္း”
ဆိုတာပါဘဲ။ ပပက
ဆိုတာကေတာ့ ၿပည္သူ႔ပစၥည္းေကာ္ပိုေရးရွင္း
လို႔ေခၚပါတယ္။ ဆီ ဆန္ ဆား
ကအစ အ၀တ္အထည္ လူသံုးကုန္
ေက်ာင္းစာအုပ္အားလံုးၿဖန္႔ခ်ီတဲ့ေကာ္ပိုေရးရွင္းပါ။
ၿပည္သူေတြထဲမွာၿဖစ္ပ်က္ေနတာေတြကို
မီးေမာင္းထိုးေပးတဲ့သံၾကပ္ေတြလို႔မွတ္မိေနပါတယ္။
“ပိေတာက္တေစ
ၦ”
ဆိုတဲ့နံမယ္ကိုေတာ့
ခုထိခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ သေဘာက်
လြမ္းဆြတ္ေနဆဲပါ။
၁၉၇၁-၇၂
ခုႏွစ္ စက္မွဳတကၠသိုလ္
ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းသား
ဘ၀ေလာက္က်ေတာ့ လူလည္းအရြယ္ေရာက္လာၿပီမို႔
သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး
ကိုယ္တိုင္ပို႔စကတ္ထုတ္
ရပ္ကြက္တကာ လိုက္ေရာင္းေငြရွာၿပီးလည္ခဲ့တာကို
မွတ္မိေနပါတယ္။ အဲဒီပို႔စကတ္ပံုက
ပုဂံေခာတ္ ေလာက္က၀တ္စားဆင္ယင္မွဳနဲ႔
အမ်ိဳးသၼီးငယ္ကိုအမ်ိဳးသားက
သေၿပခက္နဲ႔ေရပက္ေနတဲ့ပံုပါ။
ဆြဲေပးတဲ့ပန္းခ်ီဆရာကေတာ့
အတန္းေဖၚ လွသိန္းပါ
သူကေတာ့ေက်ာင္းၿပီးတဲ့ေနာက္
အေမရိကားထြက္သြားတယ္ၾကားရပီး
တစ္ခါမွၿပန္မေတြ႔ၿဖစ္ၾကေတာ့ပါဘူး။
အဲဒီပို႔စကတ္ေတြကို
ေရေက်ာ္ေၿမာင္းၾကီးလမ္း
အာခီတက္ေၿပားသြားတဲ့ ကဗ်ာဆရာ
ဆန္းညြန္႔(ေမာင္ညိုငယ္)
ေနတဲ့လမ္းက
ပံုႏွိပ္စက္ မွာအပ္တာကိုမွတ္မိေနပါတယ္။
ဆန္းညြန္႔လည္းမရွိရွာေတာ့ပါဘူး
ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါၿပီ။
အဲဒီေနာက္မေတာ့ေက်ာင္းၿပီးလို႔
လုပ္ငန္းခြင္ထဲေရာက္တဲ့အခ်ိန္မေတာ့
တစ္လမ္းတည္းသား ပန္ခ်ီ
အိပ္ခ်္တိုး(လွတိုး)ကတစ္ဆင့္ေရေက်ာ္ကေမာင္ေမာင္တို႔နဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြၿဖစ္ၿပီး
သၾကၤန္လည္ၿဖစ္ၾကပါတယ္။
၀င္ေငြကေလးရလာတဲ့အခ်ိန္
လူလည္း (၃၀)န္းက်င္ေတြမို႔
ဘယ္ေၿပာေကာင္းမတုန္း
ကားေပၚပုလင္းအၿပည့္နဲ႔လည္ရင္းေသာက္
ေသာက္ရင္းလည္ၾကာေပါ့ေလ။
အဲအခ်ိန္က
စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာမိန္းကေလးစားပြဲထိုးေတြထားတဲ့ေခာတ္ေပါ့
ေန့လည္စာသြားစားရင္းနားၾကတဲ့အခ်ိန္
နာမယ္ေမးလို႔ “ကိုကို” တို႔
“ေမာင္ေမာင္” တို႔ေၿပာလိုက္တိုင္း
ဘယ္မိန္ကေလးကမွမယံုတာကိုမွတ္မိေနပါတယ္။
အဲဒီတုန္းက ကားေပၚမွာ
ေဂ်ာ္နီႏွစ္ေယာက္ပါပါတယ္
တစ္ေယာက္ကကားေမာင္းတဲ့သူ
ေနာက္တစ္ေယာက္ ေဂ်္နီကေတာ့
(ခင္ေဇာ္ထြန္း)
ပါ
ႏွစ္ေယာက္လံုးမရွိၾကေတာ့ပါဘူး။
မနက္လူလိုက္ေခၚ လူစံုတဲ့အခ်ိန္က
ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္
ေမွာက္တဲ့သူကေမွာက္
ေမွာက္တဲ့သူေတြပို႔
ထမင္းစားရင္းေသာက္ ဟိုဟိုဒီဒီခဏလည္
အားလံုးၿပန္ပို႔ တာနဲ႔ဘဲအခ်ိန္
ကုန္ကုန္သြားတတ္ပါတယ္။
အဲဒီေခာတ္ေန႔လည္
လည္ၾကပတ္ၾကတဲ့သူေတြဗမာထမင္းစားၾကမယ္ဆိုရင္ကေတာ့
စမ္းေခ်ာင္းက “ခ်ိဳၿပံဳး”
ထမင္းဆိုင္ပါ အရမ္းကိုနာမည္ၾကီးၿပီး
“ခ်ိဳၿပံဳး”
ထမင္းဆိုင္ေခာတ္ရွိခဲ့တယ္လို႔ေတာင္ေၿပာရမွာပါ။
ထမင္းဆိုင္ခ်ိဳၿပံဳးနာမည္ၾကီးသလို
ေရပက္တဲ့မ႑ပ္ေတြထဲမွာဆို
“ပူတူတူေလး” မ႑ပ္ကလည္းနာမယ္ၾကီးပါတယ္
အေၾကာင္းကေတာ့ ေရမ်ားမ်ား
ေရအားၿပင္းၿပင္းနဲ႔ပက္ႏိုင္လို႔
လို႔ထင္တာဘဲ။ တႏွစ္မေတာ့
တေနကုန္ တၿမိဳ႔လံုး သန္႔တဲ့ေရေရာ
မသန္႔တာေရာ ၿဖဴတာ ၀ါတာ ေနာက္တာ
ၾကည္တာ ေရမ်ိဳးစံုေအာင္
အပက္ခံထားတာရယ္ ေသာက္စားထားတာ
ေတြရယ္ေၾကာင့္
ကားေပၚကလူေတြအားလံုးလည္းညစ္ေပေနတာေၾကာင့္
ဘယ္သူအၾကံေပးတယ္မသိ ဆပ္ၿပာ၀ယ္
အားလံုးဆပ္ၿပာတိုက္ အၿမွဳပ္ေတြ
တေဖြးေဖြးထကာမွ ပူတူတူေလး
မ႑ပ္မွာေရသြားအပက္ခံရင္းေရခ်ိဳးလိုက္ၾကတယ္ေလ။
ပူတူတူးေလးကေတာ့
ထံုးစံေရအားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ပက္လိုက္ၾကေတာ့ကားေပၚကလူအားလံု
ေရခ်ိဳးသန္႔စင္ၿပီးသားၿဖစ္သြာၾကတာေပါ့
အိုင္ဒီယာေကာင္းတယ္ ဆိုၿပီး
အားလံုေပ်ာ္ၾကရႊင္ၾကလို႔ေပါ့။
အဲလိုဘဲေနာက္တစ္ေန႔ၿပန္ခါနီးေတာ့လည္း္
ဆပ္ၿပာေတြတိုက္သြားၾကၿပန္တာေပါ့ေလ
ဒီတစ္ၾကိမ္က်ေတာ့ ပူတူတူးေလးက
ေရလံုး၀မပက္ၾကဘဲ ဆႏၵၿပလႊတ္လိုက္လို႔
ဆပ္ၿပာအေဖြးသားနဲ႔ ၿပန္ၾကရလို႔
လမ္းမွာကေလးေတြ ဟိုနည္းနည္း
ဒီနည္းနည္းပက္တဲ့ေရနဲ႔ဆပ္ၿပာေတြေၿပာင္ေအာင္ေဆးလိုက္ၾကရတာကလည္းမေမ့ႏိုင္စရာပါ။
ပူတူတူးေလး မ႑ပ္ကေတာ့
ဂ်ိဳတီ(သီဟ)ရုပ္ရွင္ရံု၀င္းက်င္ေလာက္မဟာဗႏၶဳလလမ္းေပၚမွာလို႔ပဲထင္ပါတယ္။
ေမ့လို႔မရတဲ့တႏွစ္လည္းရွိခဲ့ဘူးပါေသးတယ္
သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီး
မဟုတ္ ေလးငါးေယာက္ေလာက္ဘဲထင္ပါတယ္
လည္တာကလည္းတစ္ရက္တည္းလို႔မွတ္မိေနပါတယ္
အတက္ေန႔ထင္ပါရဲ့ ခင္ေဇာ္ထြန္း
မင္းဇံ ရဲထြဋ္ ေလးေယာက္ထဲထင္ပါတယ္
ထံုးစံအတိုင္း ေသာက္ၾကစားၾကၿပီးလည္ၾကတာေပါ့
ဒါေပမဲ့အဲဒီအခ်ိန္က ခင္ေဇာ္ထြန္းက
အေသာက္ရပ္ထားတဲ့အခ်ိန္ပါ
တၿခားအခ်ိန္ေတြမွာေတာ့သူ႔ကိုေသာက္ဖို႔
မတိုက္တြန္းၾကေပမဲ့ သၾကၤန္ဆိုေတာ့
အားလံုေပ်ာ္ေနၾကတာရယ္မို႔
သူ႔ကိုေသာက္ဖို႔၀ိုင္းတိုက္တြန္းၿဖစ္ၾကပါတယ္
သူလည္းပထမေတာက္ၿငင္းေနၿပီး
ၿငင္းမရတဲ့အဆံုးမေတာ့
ပုလင္းလိုက္ကိုေမာ့ခ်လိုက္တာ
မူးယံုမကေမွာက္သြားၿပီး
လူမွန္းသူမွန္းေတာင္မသိတဲ့အေၿခအေနေရာက္သြာေတာ့တာပါဘဲ
အားလံုးလည္းမူးေနၾကတာေတာင္
အတူလည္ဖို႔ဆိုၿပီး မင္းမႏိုင္က
ေလဒီေလးေတြ သြးာေခၚၾကေသးတယ္
ဘယ္ေလဒီကလိုက္ရဲပါ့မလဲ
ဒီေလာက္မူးေပေနၾကတာ။
ေနာက္ဆံုးမေတာ့ ခင္ေဇာ္ထြန္းကိုၿပန္ပို႔
လူမွန္းကိုမသိတာမို႔
အိမ္ေရာက္ေတာ့ေရေတြသုတ္
အ၀တ္အစားေတြလဲေပး ရတာေပါ့။
သူ႔အေမခမ်ာမွာလည္း မေသာက္ေတာ့တဲ့သား
အလြန္အကၽြံမူးၿပန္လာ
ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ဆိုေတာ့လည္း
ေၿပာရခက္ဆိုရခက္
စိတ္ေတြမေကာင္းၿဖစ္ေနတာမို႔
ခင္ေဇာ္ထြန္းကမေသာက္ဘူးဆိုတာကို
အတင္းေသာက္ခိုင္းလို႔ၿဖစ္ရတာပါဆိုတာကိုေၿပာၿပၿပိး
ထိုင္ကန္ေတာ့ေတာင္းပန္တဲ့အခါ
“ရပါတယ္သားတို႔ရယ္ဆိုၿပီး
ေနာင္ကို ဆင္ဆင္ၿခင္ၿခင္လည္ၾကပါတ္ၾကဖို႔”
ဆံုးမစကားဆိုခဲ့တာကေတာ့
ေမ့မရႏိုင္ခဲ့တဲ့ႊညဖစ္အပ်က္တခုပါဘဲ။
အတိတ္ကိုၿဖတ္တိုက္လာတဲ့ေလမို႔
အတိတ္ရဲ့ အန႔ံ အသက္ အေငြ႕
ေတြဟာ တစ္ခ်ိဳ႔ကခပ္ၿပင္းၿပင္း
တစ္ခ်ိဳ႔က ခပ္ၿပၿပ
တစ္ခ်ိဳ႔ကၿပိဳးၿပိဳးပ်က္ပ်က္လိုးလိုးလက္လက္
တစ္ခ်ိဳ႔က ၀ိုးတိုးတိုး
၀ါးတားတားနဲ႔ ၿပံဳးစရာ ရယ္စရာ
ေပ်ာ္စရာ လြမ္းေမာစရာေလးေတြ
သတိရတမ္းတစရာ သတိၿပဳစရာ
ေတြအေနနဲ႔.....။
ေမာင္ဖိုးကို
(၂၀၁၄ခုႏွစ္
ဧၿပီလ(၁၄)
သၾကၤန္အက်ေန႔)
